فردا سه شنبه دوم خرداد ساعت 17 تا 19 نقد مجموعه شعر از همیشه های بی تو تا هنوز با حضور عزیزانم:

لیلا کردبچه

و

مهدی تقی نژاد

در محل سرای اهل قلم، خ انقلاب،فلسطین جنوبی،کوچه خواجه نصیر،پ 2

برگزار می شود.فقط همین.

قصد نداشتم پست جديد بذارم يا دست كم پستهاي اين مدلي بزارم اما يه آشغالي باعث شد بيام اينجا و يه بار ديگه يه چيزايي رو روشن كنم.

۱- يه روانی بیکار به اسم من ميره تو اين وب و اون وب كامنتاي بي شرمانه مي ذاره و شماره منو مي ده و آگاهانه اداي آدماي ناشي رو در مياره.تازگي ها هم يه وب درست كرده كه ترهات مغزيشو اونجا مي ريزه بيرون و براي رد گم كردن، از طرف من اونجا هم كامنت گذاشته تا من نفهمم اون وب ساخته كيه.بگذريم.من جز اين كه اينجا اعلام كنم كه اصلا اهل اين چرند نويسي ها نيستم جاي ديگه اي جز اين وب ندارم و سابقه اين دو سه سال وب نويسيم لااقل اينو ثابت مي كنه.بعدشم از همينجا اعلام مي كنم كه دوستاي نزديك من مي دونن من هيچ وقت تو خونه م سيستم نداشتم و ندارم و كارهاي اينترنتيمو از طريق كافي نت انجام مي دم و  هر شب ساعت ۱۰ و نهايتا ۱۱ شب هم مي خوابم.بنابر اين اون آدم احمقي كه ساعت ۱و ۲ بامداد از طرف من كامنت مي ذاره لابد مي فهمه كه تنها كافي نت باز شهر تو اون ساعت، كافي نت اتاق گه گرفته انفرادي خودشه لابد؛اتاقي كه نسب به محله و نجيب خونه جمشيد ميبره كه بي شك رو خشت همونجا پس انداختنشِ.به اين ترتيب از همه دوستاي عزيزم اعم از اونا كه تو پيوندام بودند و  هستند و اونايي كه برام كامنت مي ذارن و اونايي كه من نمي شناسمشون،عذر مي خوام كه هرزگي هاي يه آشغال رو كه نمي دونه كجاي دنيا وايساده مي خونن.ناراحت اون چيزايي نيستم كه درباره من مي نويسه.نگرانم از طرف من خطاب به اونا چيزايي بنويسه كه روحمم از اونا بي خبره.احتمالا بعد اين پستمم فعاليتشو گسترده تر مي كنه.حالام كه ساعت خواب و بيداريمو مي دونه،يحتمل خودشو با اون ساعتا تنظيم مي كنه.بياييد همه مون دعا كنيم از دنياي گه گرفته انفراديش زودتر خلاص شه.براي كمرشم دعا كنيم.معیوبه حیوونکی.

۲- براي تو بیمار روانی.نمي دونم چي مي خواي ازم.يعني مي دونم اما نمي تونم و اصلا نمی خوام برآورده كنم آرزوي آشغاليتو.خب ازت خوشم نمياد.حاضرم بيام ببرمت دكتر تا كمر معيوبتو درمون كنيم كه اين قدر شب و نصفه شب تير نكشه و به مغز بيمارت نزنه كه به اسم من بري براي اين و اون كامنت بزاري اما نمي تونه ازت خوشم بياد.اشكالي داره مگه اين؟ببين.آدمايي كه تو اين وي ميان يا منو مي شناسن كه در مورد اونا به قول حافظ:عرض خود مي بري و زحمت ما مي داري....و يا نمي شناسن كه به هر حال بعد خوندن اين پست مجازن هرطور دوست دارن قضاوت كنن.حالا هم هركار دوست داري بكن.اين شعر شاملو رو قبلا برات گذاشتم.بازم به عنوان حرف هاي من خطاب به خودت بيانگارشون و برو هر غلطي مي خواي بكن:

شغالی گر

ماه بلند را دشنام گفت

پیرانشان مگر

نجات از بیماری را

تجویزی اینچنین فرموده بودند.....

 ۳-حالا دیگه بی خیال هرزه نویسی های اون بیمار روانی. کماکان پنج شنبه شبا ساعت ۹ شب تو رادیو" گفت و گو"، برنامه" نقد حال" روی موج ۵۰/  ۱۰۳ منتظرم بشنویدم.دوستتون دارم.

سلام

به آتیه عزیزم

یه غزل جدید که مال اولین روزای فروردینه. مال شب همون روزیه که تو با یه پیامک ازم پرسیدی چرا گاهی ایمیل برام می فرستی و یه مدت طولانی نفرستاده بودی؟ازم پرسیدی چرا وقتی با آدما قهر می کنی یهو همه چیزو می بندی روشون و این که چرا این قدر رفتارات بچگانه س و من حرفی نداشتم؛ یعنی اصلا حرفی نزدیم تا بتونم چیزی بگم؛ مثلا شاید میگفتم ممکنه یه کم فرق کرده باشم. نمی دونم. شاید اگه حرف هم می زدیم نمی گفتم و اینا الان اصلا مهم نیست. به هر حال این اولین پست امسالمه تو بهاری که برام طعم خاصی داشت ، تقدیم به تو:

چقدر بی تو در این شهر سوت و کور بمانم؟

چه حکمتیست که من باید از تو دور بمانم؟

مرا که مثل پلی پیر روی سیل رهایم

از این هراس رها کن که بی عبور بمانم

تو از کدام شب، از عصر چند شنبه تقویم؟

کی اتفاق می افتی اگر صبور بمانم؟

.

.

.

جهان مرا و ترا صید کرد مثل دو ماهی

که بی قرار تو در تنگی از بلور بمانم

مجال حوصله ات تَنگ بود مثل دل من

قرار شد بروی، من میان تور بمانم

چقدر بعد تو باید، کنار خالی جایت

میات تَنگی تُنگ جهان به زور بمانم؟

.

.

.

بهار و این همه دلمردگی؟!چه سال غریبی!

بناست باز هم انگار سوت و کور بمانم....

پی نوشت 1: کماکان پنج شنبه شبا ساعت ۹ شب تو رادیو" گفت و گو"، برنامه" نقد حال" روی موج

 ۵۰/  ۱۰۳بشنویدم.یه سری حرف راجع به ادبیاته که شک ندارم دوستش خواهید داشت.کماکان فدای دلتون.

سلام

و باز هم برای ... عزیزم

هر وقت نصفه نیمه هم که سر و کله ت پیدا شد، یه چیزی پیش اومد و یه شعری متولد شد.حالا هم این غزل جدید تقدیم به تو ..... جای خالی این نقطه چین ها جز با اسم تو پر نخواهد شد. هرچند این غزلو قبلا خوندی، بازم بخونش.عکس تازه ای گذاشتم تا ببینی زیاد....هیچی.فقط اون عکس قبلی یه کم خسته شده بود.

پیش آمده سوال کنی گاهی از خودت،

اصلا چه مرگتست؟چه می خواهی از خودت؟

چون جاده ای که گم شده در هول برف و مرگ

برخیز بلکه باز کنی راهی از خودت

شمع کدام بزم شدی که نسوختی؟

برگشت دارد آنچه که می کاهی از خودت؟

مهمان سفره دل خود باش و صید کن

دریا خودت،کناره خودت، ماهی از خودت

دنیا غریبه است،در آینه اش مساز

تصویر رنگ باخته و واهی از خودت

بگذار روزگار غریب و فریب را

در حسرت برآمدن آهی از خودت....

این قدر دردمند برایت گریستم....

اما تو....شد سوال کنی گاهی از خودت؟

پی نوشت 1: یحتمل این آخرین پستمه تو سال 90. بی دلیل منتظر بهارم و تعطیلات عید. یه جورایی بی دلیل خوشحالم.کسی می دونه چرا؟

پی نوشت 2: کماکان منو تو رادیو گفت و گو و برنامه نقد حال، ساعت 9پنج شنبه شبا، رو موج  50/103 بشنوید.فدای دلتون.

پي نوشت 3:استثنائا در روزهاي سوم و چهارم و دهم و يازدهم فروردين، ساعت 10 مي تونيد منو از همون موج بشنويد با برنامه"بوي باران بوي خاك" كه ويژه برنامه عيده.

پی نوشت 4: بهترین بهار عمرتونو امیدوارم تجربه کنید امسال.

سلام

بعد مدتها يه با يه غزل جديد به روز شدم تا از يه سكوت ناخواسته بيرون اومده باشم. اين غزلم هم تقديم به .....اين نقطه چين ها يعني اين كه هر كي مي تونه اسمشو اينچا بنويسه و اين غزل تقديم به اون باشه.توضيح بيشتري ندارم:

دوباره عشق كجا و كي اتفاق بيفتد

اگر كه بين من و تو شبي فراق بيفتد؟

مباد تيره شود روزهاي روشنِ با تو

مخواه ماه منيرِ تو در مَحاق بيفتد

نيايد آن كه تو سهم من از زمانه نباشي

دلت كه زنده به من بود از اشتياق بيفتد

گناه دارد امّيدوار كردن اين رود

اگر بناست گذارش به باتلاق بيفتد

چه فرق دارد اگر سايه سار باغ نباشد

درخت، دار شود يا كه در اجاق بيفتد!

اگر بناست نماني،چه فرق مي كند اصلاً

براي ما:

             -من و دنيا-

                                 چه اتفاق بيفتد.....

يادداشت1: در محاق افتادن ؛يعني دچار محاق شدن .کاستی و باریکی و تاریکی گرفتن، به انزوا رفتن ماه طفلكي.عطار مي‌فرمايد:

تا که روی همچو ماهش دیده ام

ماه بختم در محاق افتاده است .

یادداشت ۲:پنج شنبه شبا ساعت ۹ شب تو رادیو" گفت و گو"، برنامه" نقد حال" روی موج

 ۵۰/  ۱۰۳بشنویدم.یه سری حرف راجع به ادبیاته که شاید دوسش داشته باشید.فدای دلتون.

سلام

بالاخره مجموعه شعر"از هميشه‌هاي بي تو تا هنوز" توسط انتشارات نيستان منتشر شد و از پنج شنبه مورخ دهم آذر ماه به بازار آمد.تا آنجا كه مي دانم انتشارات ققنوس در بازارچه كتاب اين مجموعه را دارد.فعلا توضيح اضافه‌تري ندارم تا بعد.البته يه توضيح ديگه.ما نويسنده‌ها و شاعرا مثل بازيگراييم كه حق الزحمه‌مون اول كار مشخصه و فروش بالاي اثر توفيري به حال ما نمي‌كنه.اينو گفتم تا بگم اگه كتاب‌ها رو بخريد به لحاظ مالي تفاوتي به حال شاعرش نمي كنه اما كمك مي كنه اثر به چاپ بعدي برسه.جا داره از عزيزانم رضا كاظمي و الهام تفرشي و پرنيان عزيزم به خاطر معرفي كتاب تشكر كنم.ياحق!

پي نوشت:بعضي از دوستام پرسيدن كتابو تو استاناي ديگه چطور مي شه تهيه كرد.به خدا اصلا نمي دونم بر و بچه هاي نيستان كجاها فرستادن و اصلا هنوز پخش شده يا نه.فقط مي دونم نيستان تو قم كارهاشو مي ده به"سوره مهر"، تو همدان به"رواق"، تو مشهد به"كتاب آفتاب"، تو اصفهان به"فدك" و شيراز به"سحاب".باقي جاها رو نمي دونم. بنابر اين بهتره با شماره تلفن‌هاي:02122610786 و 02122612444 از خود ناشر بپرسيد.فداي همه تون!

پي نوشت 2:ديروز رفتم ققنوس و دو تا از مجموعه‌مو براي دو تا از دوستام كه باهاشون قرار داشتم خريدم؛ مثل همه آدمايي كه يه كتاب بهشون سفارش شده که برن بخرن.جالب بود که وقتي از ناشر پرسيدم كجاها پخش شده بهم جواب دادن كه ببخشيد ما فقط به ناشر و مولف مي تونيم اطلاعات بديم.خنده‌م گرفت و خلاصه بدون معرفي درست و درموني از خودم فهميدم به كتابفروشي‌هاي ديگه هم دادن تو انقلاب.همين.

برای ... عزیزم

سلام

حضور نصفه نيمه‌ت باعث شد دو روز حالم بهتر شه.حتي اگه هزار بار هم بعد اين اظهار نظرم با تعجب ازم بپرسي نصفه نيمه؟بازم براي بار هزارم تأكيد مي‌كنم آره نصفه نيمه.مهم اينه كه حالم دو روز خوب بود.اون‌قدري كه جمعه زودتر از خواب بلند شدم و كتابخونه‌مو جمع و جور كردم و شاداب‌تر از هميشه به پدر و مادرم سر زدم.فكر كن؟همه اينا با يه يه حضور نصفه نيمه كه حتي صدا هم نداره و لحنش هم مهربون نيست....فكر كن؟كجاي دنيا يكي مي‌تونه اين قدر دلخوشي ويرانگرانه‌اي داشته باشه؟به هر حال اين غزل محصول همون حال خوشه.تقديم به تو و خودم:

اگرچه بي تو دلم از هميشه تنگ‌تر است

ولي بدون تو اين روزها قشنگ‌تر است

دروغ گفتم، خود را فريب دادم،نه!

تو نيستي و دلم از هميشه تنگ‌تر است

جهانِ بي تو بي آغاز و بي سرانجامست

دلم بدونِ تو از سنگ نيز سنگ‌تر است

درنگ كردم و از دست رفتي و عمريست

كه چشمهام به تاوان اين درنگ،تر است

"من از تو صبر ندارم كه بي تو بنشينم"

كه بي تو دامن پرهيز من به ننگ،تر است

شراب خانگي من، به خانه‌ات برگرد

مجال مستي من، با تو گيج و منگ‌تراست

پي‌نوشت: هميشه يه چيزي هست كه به طرز غافلگير كننده‌اي ترو تو فكر فرو ببره و يادت بياندازه كه چقدر اگه اوضاع به گونه‌اي ديگه بود، بهتر بود.مثل تموم اين روزايي كه بارون اومد و برف باريد و تو بيشتر احساس كردي كه جاي يكي خاليه و دلت خواست كه الان اون يكي بود و با هم از پنجره به برف و اين درخت‌هاي كاج نگاه مي‌كرديد؛ درست مثل اون سال‌هايي كه انگار تو مه و خواب گذشته‌ن و انگار اصلا بخشي از واقعيتي كه اتفاق افتاده، نبوده.حيف!

برای خودم.برای مهرداد عزیزم

سلام

بعد مدتها اومدم با دو تا غزل به روز شم.اوليش مال سال فروردين 81 و دومي تازه ست؛ يعني مال همين روزهاي بي‌حوصلگي و دل‌مردگيه كه نمي‌دونم چه مرگمه.فعلا حرف اضافه‌اي براي گفتن ندارم و شايد باز يه مدت ننويسم.چون نه كار جديدي دارم و نه خيلي حوصله درست و درموني.فقط شايد تو اين فاصله مجموعه شعرم منتشر شه كه همينجا به اطلاعتون مي رسونمش.اين دو تا غزل هم تقديم به خودم و نه هيچ كس ديگه.اینم یه شناسنامه از حال و هوای این روزامه عزیزم که به قول جلیل صفر بیگی : دارم خفه می شوم در این تنهایی.

این که خیلی مصر بودی به روز شم و من خیلی مایل نبودم، همه ش مال این بود که حالم اصلا خوش نیست:

    (1)

تنها نه رو به روي شما گريه مي‌كند

هر شب درون آينه‌ها گريه مي‌كند

مردي كه سينه‌اش پرِ دردِ دلِ شماست

تا آه مي‌‌كشيد شما گريه مي‌كند

تصوير كيست اين‌كه در آيينه‌ي من است؟

اين مثل من كه بغضِ مرا گريه مي‌كند

اين مردِ متنِ آينه‌ام، مرد مبهميست

يا خيره مانده در من و يا گريه مي‌كند

اين مرد متن آينه‌ام، ساليان سال

با هيچكس نگفت چرا گريه مي‌كند......

    (2)

چقدر مثل خودت نيستي و بد شده‌اي

كسي كه باورم اصلا نمي‌شود شده‌اي

قرار بود كه مقصد شوي نه جاده، چه شد

كه بين آمد و شدها فقط لگد شده‌اي؟

درون آينه مردي غريبه مي‌خندد

به تو كه از خودت اين طور ساده رد شده‌اي

كدام آينه؟اين قاب عكس ترحيم است

نگاه كن به خودت، كاملا جسد شده‌اي

شبيه ابرِ سياهِ غروبِ دلتنگي

كه درد مي‌كشد و گريه مي‌كند شده‌اي

برای آرام عزیز
مهم نیست که کی از کی شنید . من از آیه ؟ آیه از من ؟ ما دو تا از ستاره که کامنت گذاشت برام که منتظر معجزه دوم هم نباش دیروز خاکسپاری بابای آرام بود.....؟اصلا کی بود و کجا؟... نه ! اینا اصلا مهم نیست . مهم اینه که آرام سوگوار پدر نازنینشه، درست مثل مجید که سیاه پوش مادر مهربانشه و معجزه در زمانی که باید،اتفاق نیافتاد و یا بر عکس . شاید قرار بود که معجزه همین باشه که پدر آرام عزیز آرام بگیره. مثل پریزاد برکه نور که رها شدنش از تن آزردگی دیرسالش عین معجزه بود. آره آرام عزیز! معجزه اتفاق افتاده . فقط میمونه دلتنگی تو و مجید که واقعا نمیدونم چطور باید آرومتون کرد. فدای دل تنگتون . این غزل رو بعد از آگاهیم از داغداریت سرودم . تقدیم به تو و مجید عزیزم :

بغض دردت را به روی شانه هایم گریه کن
دورم از تو صبر کن وقتی میایم گریه کن

در میان گریه چشمان تو غوغا می شود
ای فدای چشمهایت چشمهایم، گریه کن

ابر بی بارانم اما گریه می خواهد دلم
من به جایت بغض کردم تو به جایم گریه کن

شمع خاموشم هزاران شعله در جان منست
روشنم کن بعد بنشین پا به پایم گریه کن

داستانم داستان بی سرانجامیست ، حیف
قطره قطره آب خواهم شد برایم گریه کن

مهرداد نصرتی 

پی نوشت 1:

آخه چیزی از مقدمه پست جدیدم نگذشته که.همین پست بالای این پی نوشت.این که نوشته بودم من از آیه....یا آیه از من....که خود آیه عزیزم دچار مصیبت شد.آیه از کشف های غیر منتظره ای بود که در این وانفسای بی موهبتی دنیا به من هدیه داده شد اما اینا الان نه مهمن و نه حرف من این چیزاس.همه حرفم مال عصر سه شنبه هفته پیشه که آیه بهم زنگ زد و گفت:داداشی!.....بابا و مامان.....با یه کامیون......چپ کردن..... و من شروع کردم به دلداری دادن و این که توکل کن و ....این که فقط حرف میزدم و ته دلم یه چیزی هُری می ریخت پایین و از تو داغ می شدم.خیلی برام حرف زد.گفت مادرش باید اول مهر سر کلاس باشه.داداشی می رسه دیگه به کلاسش؟.....و داداشیش که این طرف مرده بود.....آیه انگار که از دل یه خواب تب زده پا شده باشه هذیون می گفت و مخاطبش من نبودم.انگار داشت با خود خدا اتمام حجت می کرد و قول میگرفت.من چیکاره بودم این وسط؟من که تو این سال ها فقط شدم خبر رسون خبرای بد و فاجعه بار.به قول ساعد باقری:مرگ من باد که این گونه توانیست مرا....خبر مرگ پریزاد...مادر مجید...پدر آرام....رو به چند نفر داده باشم خوبه؟برای خبر بد آیه هم از ماه کوچولو شروع کردم و پرنیان.بعد زهرا مهابادی..... و حالا هم از همه جا بی خبرم.دعا کنید اون چیزی که ته دلم داره خار خار می کنه، یه حس دلشوره الکی باشه که رد میشه و میره.دعا کنید برای آیه مهربون من.دعا کنید.

پي نوشت 2:

ماه كوچولوي من

ساعت 5و 30 صبح امروز(چهاردهم مهر) بود و داشتم بي‌دليل و مثل همه صبح هاي بي‌حوصلگيم در مقابل بلند شدن از خواب مقاومت مي كردم و زنگ آلارم موبايلم مدام مي كوبيد تو سرم كه بگه بايد بلند شي و بري سركار تا كماكان مثل تموم اين سالهات فرد مفيدي براي اجتماعت باشي!!!!!!!!!!!با بي تفاوتي دستم رفت كه صداي زنگو خفه كنم كه اس ام اس آيه مو ديدم:داداشي!بعد 25 روز بابام سر اذان،چشاشو به روي من و دنيا باز كرد....خواب از سرم پريد و به هر دوتون اس دادم:باباي آيه چشاشو باز كرد.خدايا شكرت....در آستانه رفتن تو و پرنيان عزيزم به مشهد معجزه اتفاق افتاده بود.چشم و دل همه ما روشن.ياحق!

پرنيان عزيزم

حق با توئه.بايد لباساي روشنو در بيارم از كد لباسام.پيرهن مشكي من انگار روزگار رو از رو برد.بابت ياد آوريت ممنونم؛ تويي كه جزيي‌ترين تغييرات رو توي كمترين زمان مي فهمي.برات قبلا نوشتم كه معجزه يه جايي توي خاك توس براي شماها كنار گذاشته شده تا بريد و بياريدش.هرچند خدا همين كه ديد عزمتون جزمه پيش قسط معجزه رو دم اذان صبح فرستاد تا خورشيد بعد بيست و پنج روز، از لابه لاي پلك‌هاي پدر آيه من راهي به داخل چشمهاش پيدا كنه و آيه با لحن فرشته‌وارش برام بنويسه:داداشي دارم بال در ميارم.... و تو از ته دل از خدا مي‌خواي كه اين معجزه تداوم داشته باشه و بيداريش، مصداق آخرين شعله نباشه كه قبل شهادت شمع(به قول فروغ)، به بلندترين و كشيده‌ترين شكل اتفاق مي‌افته.الهي آمين!

آرام عزيزم

براي آرامش دلت خيليا دعا كردن.براي ما شايد اين چهل روز توي يه چشم به هم زدن گذشت اما هر ثانيه ش براي تو سالي گذشته.خدا آرامش هميشگي به دل مهربونت بده.الهي آمين.  

سلام

همه چيز با يه جمله ماه كوچولو شروع شد.دو بيت اين غزل(بيت اول و آخرش) رو يكي دو ماهي بود كه گفته بودم و تكميل نمي‌شد.پنج شنبه شب موقع افطار با ماه كوچولو و پرنيان عزيزم بوديم كه يهو ماه كوچولو در اومد كه:غزله چي شد خب؟ اون لحظه نمي‌دونستم چي بايد بگم ولي خونه كه رسيدم شروع شد و دور و بر ساعت 2 صبح جمعه بود كه تموم شد.براي حدود ده پانزده تا از دوستام همون ساعت فرستادم.اميد داشتم كه لااقل يكيشون خواب باشه و فردا صبح جواب اس ام اس ام رو بده اما قدرت خدا همه بيدار بودن و شب زنده دار.موندم ملت وقتي شعر نمي‌گن و تا اون ساعت صبح بيدارن چي‌كار مي‌كنن؟اين غزلو تقديمش مي‌كنم به همه دوستاي خوبم:آيه يكي‌يه دونه‌ام،الهام تفرشي عزيزم،پرنيان نازنينم،آرام معصومم،بهشت مهربونم،سعيدهاي مهربان زندگي‌ام:سعيد موحدي و سعيد ميري،دستهاي كيهاني مريم عزيزم،رهاي مهربان و همنورد نازنينم و تو كه خاطره‌ات از هميشه تا هنوز در سرم تير مي‌كشد:

تو به من فكر مي كني اما، كاشكي بار آخرت باشد

بِگُذار از تو رد شوم هرچند، برخلاف تصورت باشد

تو خودت را به جاي من بگذار، شده تصويري از هميشه‌ي درد،

بين يك قاب كهنه‌ي زخمي، روز و شب در برابرت باشد؟

يا كه تكرار خاطرات كسي، در سرت تا هنوز درد كند

هي سرت را تكان دهي نرود، درد گنگي كه در سرت باشد؟

بعد يك عمر منتظر ماندن، ناگهان باد با خودش ببرد

خانه‌اي را كه فكر مي‌كردي، ايستگاه مسافرت باشد

تو خودت را به جاي من....اما،نه....مبادا كه جاي من باشي

نه...مبادا كه درد دربه‌دري، سرنوشت مقدرت باشد

من همينم همين كه مي‌بيني، تلخ مثل هميشه‌هاي خودم

اين منِ رقّت آورِ مأيوس، نتوانست شاعرت باشد

ما دو خط موازي گنگيم، تا ابد هم نمي‌رسيم به هم

اين كه بايد رها شوم از تو، سعي كن عين باورت باشد

زندگي در نهايت تلخي، سعي دارد به من بفهماند

آنكه خنجر در آستين دارد، مي‌تواند برادرت باشد

مهرداد نصرتي

پي نوشت 1: بهار خاطره ها معتقده تو اين غزل زبان شعرم، از زبان شعر مرسوم قبلم فاصله گرفته و شبيه كاراي نجمه زارع شده.به درست و غلطش كاري ندارم.يهو دلم هواي نجمه زارع عزيزو كرد كه خيلي معمولي و بي انصافانه رفت.هموني كه برامون این بیت رو که سعید موحدی عزیز یاد آوری کرد، مي‌خوند:

شبيه قطره‌ي باران كه آهن را نمي‌فهمد               دلم فرق رفيق و فرق دشمن را نمي‌فهمد

پي نوشت 2: ساعت ۱۷:۳۰.خواب بامداد جمعه م خواب غريب و پريشوني بود.پريزاد بركه نور اومد تو خوابم و حسابي گريه كرد تو بغلم.پيرزن،حسابي از تنهاييش گله كرد و يادم انداخت كه پارسال همين روزا بود كه افطار دعوتمون كرد خونه ش.من و آتي رو.درست همين روزا و اين طور شد كه يهو صبح امروز دلم خواست تك و تنها برم پيشش و رفتم.بهشت زهرا بر خلاف جمعه هاي قبل ماه رمضان خلوت بود.بعد اين كه سري به فرامرز زدم كه به فاصله كمي از پريزاد خوابيده بود،اومدم و دو ساعت يه كله زير آفتاب نشستم و خيره شدم به سنگ ساده اي كه به تازگي برا پريزاد كار گذاشته بودن  با يه مشت مشخصات ساده شناسنامه‌اي:شادروان زهرا پيشرفت،فرزند هادي،تولد 1324،وفات 10/11/1389....به همين سادگي تا ما بفهمیم پريزادمون موقع پرنده شدن 65 سالش بوده اما مگه پريزاد بودن به سن و ساله.به همه اينا فكر كردم اما با اين همه بيقراري ولم نمي‌كرد.اومدم ابن بابويه بازم تك و تنها. رفتم سر مزار شهداي سي تير(در سالروز و ساگرد 28 مرداد.چه اتفاق جالبي.الان كشفش كردم.هر دوشون به مصدق ربط داشته) و ميرزاده عشقي و دهخدا و نسيم شمال و دکتر سادات ناصری و دکتر مهدی درخشان داشتم چرخ مي زدم كه مجيد عزيزم زنگ زد.قلب مادرش از كار افتاده بود و دعا مي خواست.مجيد داشت گريه مي كرد و من داشتم به اين فكر مي‌كردم كه بيقراريه قرار بوده اينجا بزنه بيرون.با گريه مي‌گفت بايد يه معجزه اتفاق بيفته و اين جمله رو بعدتر از آرام هم شنيدم؛ يعني خوندم و اين كه چقدر الان نياز به معجزه دارم.هم براي مادر مجيد عزيزم و هم براي پدر آرام جانم و هم براي دل صاحب مرده خودم كه باز نمي‌شه كه نمي‌شه.دعا كنيد.واقعا دعا كنيد.ما سه نفر نياز به معجزه داريم.فاطمه سادات عزيزم.دعامون كن دكتر.دعا كن معجزه اتفاق بيفته....

پی نوشت ۳:ساعت ۱۹:۳۰....اما نه.الان مجید تماس گرفت و قرار شد تو لیست سه نفره ما برای منتظر معجزه موندن نباشه.مادر مجید مرد.فاطمه جانم.همون طور که برات نوشتم مجید بی مادر شد.چه شب نازنینی اما رفت مادرت مجید جان.تسلیت می گم.بی دلیل دلم می خواد الان فیلم مادر علی حاتمی رو ببینم.کاش داشتمش.حالا هی دارم با خودم این جمله جادویی اون فیلمو تکرار می کنم:مادر مرد از بس که جان ندارد....

سلام

من مهرداد نصرتي 38 سال دارم.خب طبيعيه؛ كسي كه 19 مرداد 1352 به دنيا اومده، اين روزها 38 ساله مي‌شه و مي‌ره تو 39 سالگي و چيزي نمونده تا چهل سالگيش.چهل سالگي هم انگار عالمي داره.به هر حال يه چيزي هست كه ناصر خسرو بعد يه عمر الواطی و ميخوارگي، تو اين سن و سال يهو از جاش بلند مي‌شه و متحول مي‌شه.همه اينا رو گفتم تا بگم چهارشنبه روز تولدمه و به عادت تموم اين سال‌هاي بدون تو اين غزل رو مي‌ذارم و تولد خودمو به تو تبريك مي‌گم بانوي اسفندهام و همينجا از عزيزانم:الهام تفرشي(ماه كوچولوم) و برادرش علي، زهره احمدي(پرنيان)عزيزم،آجي آيه مهربونم،زهرا مهابادي عزيز،هانيه جانم كه با هم تو يه روز به دنيا اومديم اما با اختلاف 16 سال،باران مهربان و دوست بسيار محافظه كارم ه.ك و همنورد عزیز كه برام تولد گرفتن تشكر مي‌كنم و دستشونو مي‌بوسم و بازم به طور ويژه‌تر دستاي ترو كه تكرار نشدي و از همه عزیزام میخوام که با هم دعا کنیم دل دوست خوبم آرام عزیز به آرامش برسه و پدر مهربونش کماکان مثل یه خورشید مهربون حضور گرمش تداوم داشته باشه تا همیشه.آمین!

امسال نيز در شب سرد تولدم

تنهاتر از هميشه خودم بودم و خودم

چشم انتظار آمدنت بي‌شمار بار

تا صبح پشت پنجره هي رفتم آمدم

شيرين من نيامدي اما و تلخ كرد

كام دقيقه‌ها را كيك تولدم.....

عصري كه آمدي به گمانم دوشنبه بود

عصري كه عاشقم شدي و عاشقت شدم

عصري كه خط نمي‌خورد از خواب‌هاي من

عصري كه تا هنوز از آن در نيامدم

در برف راه مي‌روم انگار سردم است

انگار سال هاست كه در خويش يخ زدم

تو رفته‌اي و قصه به پايان رسيده است

بيچاره من!هنوز نشستم مرددم........

پی نوشت ۱:این غزلوبه عادت هر سال نوشتم وگرنه واقعا امسال شب تولدم اصلا سرما و برودت سالهای قبلو نداره.

 پی نوشت ۲:به طور ویژه تر از پرنیان آرام دل عزیز و مهربونم تشکر می کنم که تو وبش برام یه جشن تولد واقعی راه انداخته.مرسی پرنیانم.

پی نوشت ۳:به زودی با یه غزل جدید به روز می شم که بامداد جمعه متولد شد و مطلعش اینه:

تو به من فکر می کنی اما سعی کن بار آخرت باشد

بُگُذار از تو رد شوم هرچند برخلاف تصورت باشد

البته اون عزیزایی که کله صبحی زابراهشون کردم و شعرمو براشون فرستادم حتما منو خواهند بخشید.خب.ذوق زده شده بودم.چی کار باید می کردم؟

براي آتيه عزيز

مرد داشت عرض خيابان را طي مي‌كرد.سر بلند كرد و سمت چپش به ميدان خيره شد و پرت شد به يك خانه آرام در حوالي همان ميدان كه پارسال پاييز قشنگي را برايش ساخته بود.در همين عوالم بود كه صداي ترمز ماشيني او را به خودش آورد و صداي زنانه اي كه بلند شد:

-         مگه كووووووووووو....؟

اما ادامه حرف را خورده بود.مرد سرش را به سمت صاحب صدا برگرداند.داشت در ذهنش دنبال يك جواب مناسب مي‌گشت اما خشكش زد.پشت فرمان ماشين، خودش بود. آرام به سمت صاحب صدا رفت و در صندلي جلوي ماشين كنارش نشست و به زن نگاه كرد. خودش بود؛ همان چشمهاي آشنا و موهاي فر مشكي و قشنگ كه تحت هرشرايطي، لجبازانه از زير روسري و شال زن بيرون مي‌زد:

-         مي‌خواستم تو جوابت بگم گاريچي....

و هر دو خنديده بودند.زن بي اراده دست روي شقيقه مرد گذاشته و گفته بود:

-         عاشق موهاي سفيد رو شقيقه هاتم.بيشترم شده. پيرمرد شدي‌ها؟اما بي شوخي چقدر دلم مي‌خواس يه بار ديگه ببينمت و دو تا دستمو ببرم لاي موهاي شقيقه‌هات و بهم بريزمشون.

مرد جواب نداده و بيشتر در صندلي فرو رفته بود.يك دست زن روي فرمان و دست ديگرش روي شقيقه مرد بود.چشمهاي مرد گرم شد.حس مي‌كرد بي‌دليل خودش را از اين گرما محروم كرده بوده در اين مدت.چشمهايش را كاملا بست و خودش را سپرد به نوازش بي دريغ دست‌هاي زن.دلش نمي خواست به اين زودي‌ها برسند.دلش نمي خواست اصلا برسند.دوست داشت زن او را بردارد و ببرد.دلش مي‌خواست با زن گم شود.دلش مي‌خواست:

-         رسيديم...

اين را زن در حالي كه لاله گوش مرد را نوازش مي‌كرد گفت.مرد هنوز در خلسه بين خواب و بيداري بود:

-         هنوز همون خونه‌اي؟اين قدر....

و بقيه حرفش را خورده بود.نمي‌خواست زن بفهمد كه در تمام اين روزها دلش مي‌خواسته يك‌بار ديگر با هم از پله‌هاي اين خانه بالا بروند.بنابراين حرفش را اين طور ادامه داده بود:

-         ... خسته بودم كه اصلا نفهميدم كي خوابم برد

و زن مه آلود نگاهش كرده بود.مي‌دانست حرفي كه مرد مي‌خواست بزند اين نبود. و مرد داشت دوباره خراب مي‌كرد؛ مثل همه آن روزهايي كه مي‌توانست رابطه‌شان را نجات دهد اما مصلحت انديشي‌هاي كودكانه‌اش مانع شده بود.زن نگران نگاهش كرد.حق داشت نگران باشد.مرد قرار بود ادامه منطقي همان روزهايش باشد و اين براي زن نگران كننده بود:

-         ترو خدا همون چيزي رو كه تو دلته بگو.نترس!بابا بخدا ازت چيزي كم نمي‌شه.من عاشقتم.به همين سادگي.بگو كه تو هم دلت مي‌خواسته.....

و ادامه حرفش را خورده بود.هراس اين كه اگر مرد بگويد حرفش همان بود كه گفته،چه؟آن وقت چگونه مي‌توانست ثابت كند كه مي‌داند كه حرف مرد اين نبوده؟اصلا چطور مي‌شود آدمي را كه آگاهانه تظاهر مي‌كند.....سرش درد گرفت.مرد به او نزديك شد اما خودش را طبيعي نشان داد:

-         بالا نمي‌آي؟

و توپ را به زمين مرد انداخته بود.مرد ديگر نمي‌توانست تظاهر كند كه اوضاع را تحت كنترل دارد و مي‌تواند به بازي ادامه دهد.اما هنوز داشت با خودش كلنجار مي‌رفت كه زن به دادش رسيده بود:

-         بيا بالا.آدم نمي‌شي به‌خدا.حيف كه منِ خر دوستت دارم هنوز و نمي‌دونم چرا...

و چشم‌هاي زن خنديده بودند و مرد دلش غنج رفته بود.عاشق اين جور خنديدن‌هاي زن بود.چشم‌ها كه مي‌خنديدند، دو تا چال روي گونه‌هاي زن مي‌افتاد و لب‌ها به دندان‌هاي خرگوشي زن كه سهم عمده‌اي از جذابيت و ملاحت صورت زن مديونشان بود، مجال خود نمايي مي‌دادند و مرد دوست داشت در اين لحظات، سحر شده به تماشاي زن بايستد.

آن شب وقتي سرش  را كنار زن روي بالش گذاشت، يك لحظه حس خيانت به او دست داد اما خيانتي شيرين ؛با خود انديشيد كه داشته زندگي‌اش را مي‌كرده و گيرم كه گاهي به زن مي‌انديشيده اما كسي او را ناخودآگاه به اين راه كشانده بود؛كسي كه مدام مي‌انديشيد مرد خيانت مي‌كند و مرد نمي‌كرده و نمي‌توانسته هم ثابت كند.الان اما ديگه هيچ چيز برايش مهم نبود جر همين لحظه‌اي كه در آن بودند.از اين رو چشم‌هايش را بست، لبخندي از رضايت بر لب آورد و زن را نفس كشيد و عطر پاييزي جاري در پاركي كه با هم در شب‌هاي سرد گز كرده بودند، با تمام طعم مجهولش ريخت در جانش و آرام در گوش زن نجوا كرد:

-         دوستت دارم

-         دلم براي صدات تنگ شده بود.بازم برام حرف بزن.صداتو دوست دارم.

و دست لا به لاي موهاي مرد برد و مرد  همون شعری رو که آخرین شب بودنش با زن خونده بود زمزمه كرد:

-         "اكنون به دو راهه‌ي تفريق رسيده‌ايم...."۱

و زن ادامه داد:

-         "اما مرا كه ويران توام هنوز در اين مدار سرد،كار به پايان نرسيده‌است:

همچون زني عاشق كه به بستر معشوقِ از دست رفته‌ي خويش مي‌خزد تا بوي او را دريابد،

سال همه سال به مُقام نخستين باز مي‌آيم با اشك‌هاي خاطره....."۲

و گريست.مرد چشم‌هاي زن را بوسيد و گفت:

-         مي‌دونم.قبلا گفتي بوسيدن چشم جدايي مي‌آره اما.الان دلم می خواست ببوسمشون....دوستت دارم. 

پی نوشت:سطرهایی که در مقابلشان ۱ و ۲ درج شده از احمد شاملوی بزرگ است و از مجموعه شعر مدایح بی صله و شعری که زمین دردمندانه با انسان مناظره ای بی فایده می کند.

سلامی دوباره

دوباره اومدم تا یه بگم دلم تنگ شد و برگشتم؛ فقط همین.رفتنهای گاه گاهم خودشیرینی نیست و اصلا همین که جواب کامنتارو می دادم یعنی که نرفته بودم.خلاصه اینا اصلا مهم نیست.با یه غزل جدید برگشتم که مال همین روزای اخیرمه.مال یه سفر مهربانانه به یه سبزی تموم نشدنی تو شمال ایران و یه اتفاق عجیب کنار دریا.تک و تنها دراز کشیده بودم کنار دریا رو ماسه ها که یکی اومد بالا سرم و گفت:شازده کوچولو!

خودشم از یه سیاره دیگه اومده بود.معصوم و شکننده.می گفت سه روزه میاد کنار دریا.میگفت .....خیلی چیزا گفت.با هم برگشتیم رشت.دو تنهای با هم.اون رفت سر کارش و من رفتم توی یه کتابفروشی تو خیابون امام رشت.برای خودم سنگی بر گوری آل احمد رو خریدم و برای اون شازده کوچولو رو خواستم اما نداشتن.برگشتم محل کارش و آدرسشو گرفتم و قرار شد از تهران براش پست کنم.می گفت کتاب رو از دختر خاله ش گرفته و خونده.می گفت دختر خاله ش تو تهران زندگی می کنه و اگه یه روز بیاد تهران حتما میاد پیشم.می گفت اگه یه روز مرخصی بگیره کارشو از دست می ده.یه کار استثمارگرانه.یه کار از صبح تا شب با ۱۳۰ تومن حقوق که تهش ۱۰-۱۵ تومن براش می موند.با این حساب شاد بود.تو صورتش فقط خنده می دیدی.نه این که دلش الکی خوش باشه.نه.دلخوشی هاش براش جدی و واقعی بودن.این برای من که اطرافم پر از یه مشت تحصیل کرده پا در هوا و بلاتکلیف  بود که مدام پر بودن از دردهای از سر بی دردی شبه روشنفکرانه و نق زدنهای بی دلیلشون همیشه حالمو بد می کرد یه اتفاق باشکوه بود که هراس شیرینی رو تو دلم می ریخت.مثل سقوط توی خواب و اون حسی که تو دل آدم یه ترس شیرین رو ورق می زنه. برای اولین بار حس کردم اونه که شازده کوچولوی واقعیه.مگه شازده کوچولو حتما باید پسر باشه.اون یه شازده کوچولوی واقعی بود با یه عالمه خوشبختی و دلخوشی.خوش به حالش.برای اولین بار یه وجود بی دریغ برام رشک برانگیز شده بود.الغرض.سه شنبه کتاب رو با فایل صوتی کتابو با صدای شاملو و نوشابه امیری و ....براش پست کردم و چهارشنبه بهش رسید.وقتی بهم زنگ زد که بگه کتاب رسیده صداش از شادی می لرزید.بعد بهم گفت:راستی شازده کوچولو!ته داستان تو قرار نیست که مار کسی رو نیش بزنه؟

آمدی عاشقم کنی تا بعد هر شب آیینه ی دق ات باشم؟

عشق اصلا به من نمی سازد من نمی خواهم عاشقت باشم

عشق یک داستان تکراریست این چنین اتفاق می افتد

تو پر از درد می رسی تا من شانه بغض و هق هق ات باشم

قصه این طور پیش خواهد رفت تو پر از اضطراب و دلهره ای

این که تا خوبتر شوی باید چند وقتی موافق ات باشم

این که انگار سالها در مه مانده ای در جزیره ای متروک

این که در خواب دیدی از پس مه می رسم تا که قایقت باشم

این که من آمدم شفا بدهم دردهای بی التیام ترا

این که تنها رسالتم اینست تکیه گاه دقایقت باشم

بعد که خوب خوب خوب شدی ناگهان کوچ می کنی از من

با فریبی که نخ نما شده است:کاش می شد که لایقت باشم

عشق یک خود فریبی تلخست داستان من و تو تکراریست

آمدی مایه ی عذاب شوی؟من نمی خواهم عاشقت باشم....

پی نوشت۱:این غزل رو از همین جا تقدیم می کنم به همه دوستای مهربونم و بانوی اسفندهام و تو مهربون این چند ماه اخیر زندگیم که یه روز آگاهانه از زندگی هم گم شدیم تا تو توی جایی فراتر از بی مرزی تنت خودتو پیدا کنی و توی سروده شدن سطر سطر این غزل جلوی چشمام بودی.تو که همیشه ای.هر چند....بی خیال.همیشه از خدا برات آرامش خواستم و می خوام.

پی نوشت۲:تیرماه با رفتن تو از سال ۸۶ برام ماه جون کندنه.جون می کنم تا رد شه و امسال هم طوفانش از دو سه روز قبلتر پیچید بهم.نمی تونستم حتی جواب تلفن بدم.صدام در نمیومد.پرنیان و ماه کوچولو اما نجاتم دادن.پنج شنبه رور عید از خونه کشیدنم بیرون و رفتیم بهشت زهرا.قطعه ۳۰۱.اون روزی که پریزاد رو داشتیم می سپردیم به خاک فکر نمی کردم این پهنه چند وقت دیگه فرامرز عزیز من رو هم اینجا تو دل خودش جا بده.فرامرز دلریش نازنین.کارمند انتشارات امیرکبیر.خلاصه وارد قطعه ۳۰۱ که شدم اول فرامرزو پیدا کردم و رو زانوهام آوار شدم.فکر کردم به فرامرز با اون قامت مردونه ش که یه ساعت بعد از سال تحویل امسال پر کشیده بود.یعنی همون موقع که من و خونواده م داشتیم سر سفره هفت سین برای هم آرزوهای خوب از خدا می خواستیم یه خونواده بی فرامرز شده بودن.باید فرامرز رو می شناختی تا پی ببری نبودنش چه خالی بزرگیه.از وقتی فهمیدم رفته مدام با خودم گفتم نه.این نباید راست باشه.پس کی تو انتشارات امیرکبیر وایسه جای اون وجود نجیب؟کی برای من و بهشت مهربون بی توقع بره کتابای هدی جون رو از انتشاراتای مختلف  پیدا کنه و با همه سنگینیشون بیاره؟کی تا منو دید ازم بپرسه:داداشا چطورن؟ همایون؟سعید؟ بعد هم هی سر این که من استقلالی ام و اون پرسپولیسی باهام کل بندازه؟نه واقعا نمی تونه راست باشه.من دلم می خواد فکر کنم اون داره این تعطیلات رو تو خونه استراحت می کنه و شنبه صبح سر کارشه تو انتشارات امیر کبیر رو به روی سینما بهمن.دلم خوشه.مگه نه؟

پنج شنبه باز امتداد داشت.بعد اومدیم سر خاک پریزاد برکه نور و ترکیدم.روز غریبی بود.راستی تو درست گفتی ماه کوچولوی من.الان جای پریزادم گرم گرمه و اون بیت آخر غزل من که برای پر کشیدن پریزاد عزیزمون سروده بودم دیگه محلی از اعراب نداره:
تو هم درست بپوشان تن پری را خاک
لباس گرم نیاورده و هوا سرد است....!

پی نوشت ۳:امروز بیست و هشتم تیرماهه و من صبح برات پیام فرستادم:رفتنت چهار ساله شد گلم.این چهار سال چه زود و چه دیر گذشت.بدبختانه هنوز دوستت دارم و یه شکلک خنده هم تهش.فکر کن؟

سلام

یه شب گفتی برام یه فال حافظ بگیر. بعد درست مثل همیشه ی کودکانگی هات گفتی کاش:"رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند" بیاد و من نگران شدم. همیشه موقع تفال وقتی به این غزل رسیده بودم،قبل از این که بیت اول خوشحالم کنه، نگاهم لغزیده بود روی این سطر:"که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند" و یه هراس ناشناخته تموم وجودم رو گرفته بود. دیگه چی بگم.اون شب همون غزلی اومد که می خواستی و همون هراسی منو گرفت که نباید و در نهایت هراس من یه روز رنگ واقعیت گرفت و اون معامله تا صبحدم نموند. متوجهی که؟ اینا رو برای چی گفتم؟برای این که از دل اون شب این غزل آفریده شد که اصلا کار قوی ای نیست و مال حداقل 7 سال پیشه اما سطر سطرش تصویر یه شب معصومه که ترو راحت به بستر خواب فرستاد و منو با همون هراس ناشناخته تا ساعت ها بیدار نگه داشت.حالا هم این غزلو بی هیچ دلیلی دارم به عنوان غزل خداحافظی می ذارمش تو وبلاگم و می رم. شاید یه روز برگشتم و شاید نه. اما اون چیزی که الان برام ملموستره اینه که دیگه نمی خوام باشم. این غزل تقدیم به تو و خودمو و  .....نمی دونم. تقدیم به هر کسی که این پست رو می خونه. خداحافظ.

شبیه هر شب در دست های ما حافظ

نشسته ایم تفال کنیم با حافظ

دقیقه ها پر از امّید و بیم می گذرند

که باز تا چه بیارد برای ما حافظ

تو کودکانه و معصوم غرق نجوایی

"رسید مژده که...."این شعر را بیا حافظ

نگاه های تو خیسند و من ترا نگران

که نشکند دل آیینه ی ترا حافظ

پر از نیازی و با مخمل سر انگشتت

گشوده می شود آرام و بی صدا حافظ

"رسید مژده...." تبسم کنان می آرامی

بخواب، خواب تو خوش، نازنین، خداحافظ

سلام

می دونم. به قول مولانا "مدتی این مثنوی تاخیر شد"... و من به قول دوستان هنوز تو هشتاد و نه موندم، اما معتقدم آدم وقتی حرفی برای گفتن داشته باشه حرف می زنه.

فروردین امسال رو دوست دارم. درسته جای پریزاد خالی بود، درسته بیشتر از سال پیش، سفیدی روی شقیقه هام خودنمایی می کرد و به قول قاضی حمیدالدین بلخی:"واعظ شیب بر بناگوش" اما همه چیز برام قشنگتر از فروردین هشتاد و نه بود که از فروردین هشتاد و هشت قشنگتر بود...این یعنی سیر وارونه زمان. تحلیلش برای خودم روشنه و شما هم در همین حدش رو ازم بپذیرید.

فروردین امسال رو دوست دارم چون روز و شباش آفتابی و مهتابی بود برام. اعتراف می کنم تا این سن و تا همین فروردین، ارتباط آفتاب و مهتاب رو نمی دونستم و اینو هم فهمیدم که بعضی چیزا که وارد حوزه ادبیات و خاطره جمعی ما شدن احتمالا صرفا یه تجربه شخصیِ یه آدم تنها بوده که اول برای دل خودش زمزمه می کرده و بعد که گوش تیز کرده شنیده دنیا باهاش دم گرفته و داره ترانه اونو بلند بلند می خونه. بنابراین یقین پیدا کرده که داستانش دهن به دهن، سینه به سینه و نسل به نسل گفته خواهد شد؛ بی این که کسی بدونه منشا اصلیش چی بوده. درست مثل ارتباط آفتاب و مهتاب که من امسال کشف کردم و هی با خودم زمزمه کردم: آفتاب و مهتابیم ما....

فروردین امسال رو دوست دارم چون از دهم فروردین همه چی اون جوری پیش رفت که من برای تو خواستم. اول برات تولد گرفتیم و بعد ازت خداحافظی کردم و نشستم تو خونه، اما نه برای درد کشیدن، بلکه برای کمک به خودم و خودت. حالا این شعر که قبلاها مناسبت دیگه ای داشت تقدیم به تو:

نخند از دل این قاب عکس خاک گرفته
دلم پر است، پر از حرف های با تو نگفته
شبیه درد شده مرد خاطرات قشنگت
دلش گرفته ازین روزهای درد گرفته
بدون تو چه بهاری و هفت سینی و عیدی
بهار بی تو در ِخانه ام نیامده رفته
ببین به سال رسیدند روزهای بدی که
خیال می کردم قد نمی دهند به هفته....

پی نوشت: از مهتاب جانم ممنون که به من یادآوری کرد که "واعظ شیب بر بناگوش" احتمالا از خواجه عبدالله انصاری نیست و من احتمالش رو دنبال کردم و دیدم درست می گفته و از قاضی حمیدالدین بلخیه و درستش کردم. خب باید یه فرقی بین یه خانم دکتر استاد و من باشه دیگه. بابا استاد.

مدتهاست كه هر وقت خبر تولدي مي شنوم با خودم اين غزل رو زمزمه مي كنم:

امسال نيز در شب سرد تولدم...

اما ديشب كه ياد تو افتادم دلم نيومد اين غزل رو براي تو زمزمه كنم. براي اينكه با تمام وجود آرزو مي كردم كه تنها تر از هميشه خودت نبوده باشي و خودت... . بارون داشت مي باريد و من به عادت تموم اين سال هاي بعد رفتنت كه موقع بارون زمزمه كردم:

تو نباشي و باران ببارد

هيچ لطفي برايم ندارد

آسمان تا ابد هم ببارد

بي تو فرقي برايم ندارد

باز من ماندم و بي كسي ها

در هياهوي دلواپسي ها

گريه هايم تمامي ندارد

درد من التيامي ندارد

كاش دستي تكان داده بودي

رفتنت را نشان داده بودي

اين مثنويم رو با خودم خوندم و همزمان برات اس ام اس كردم. تو هم بلافاصله بهم جواب دادي كه: به روح بابا الان داشتم همين شعرتو با خودم مي خوندم... و هردو مون ساكت شديم و گذاشتيم بارون پرده پوشي كنه تا كسي نفهمه صورت مون رو بارون خيس كرده يا گريه. بي خيال. مهم اينه كه تو الان چند ساعته كه به دنيا اومدي و اين مهم ترين دليليه كه مي تونه هشتم اسفند رو جاودانه كنه. اصلا بعد سوگواريم براي پريزاد بركه نور لازم بود با يك جشن تولد سياهِ ماتم رو از تنم در بيارم و چه مناسبتي بهتر از تولد تو، ماه منيرم، ميشي چشم ترين فرشته دنيا. اينم يكي ديگه از دلايل عجيب غريب بودن اين دنياي مجازيه كه جشن تولد اونهايي رو هم كه دوست داريم بايد توي يك فضاي مجازي با انبوهي از آدمهايي كه مي شناسيم و نمي شناسيم شون در ميون بذاريم، جز اون كسي كه تولدشه. كجاي دنيا ديدي كه كسي توي جشن تولد خودش نباشه؟ اما نه! تو هستي، حتي اگه هيچ وقت به اين خونه سر نزني و تموم دلخوشيت اين باشه كه هر شعري كه از من متولد ميشه ريشه ش توي چشمهاي ميشي توئه كه هميشه ته شون يه اضطراب آرامش بخش وجود داشت و داره. من دلتنگ اون چشمهام كه هر ساعت از شب كه وا مي شدن، مضطربانه داشتن مي خنديدن. باور كن ديگه تكرار نشدي و چقدر زود ما سهم با هم بودن مون رو سالها پيش خرج كرديم و تموم شد و ديگه نشد كه به هم برگرديم و اين همون راز غريبيه كه من و تو معصومانه باهاش كنار اومديم، اما دنيا ازمون نمي پذيره. تولدت مبارك گلم!

سلام. بيت اول و مضمون بيت آخرش، جمعه كه روز هفت پريزاد بود، تو بهشت زهرا شكل گرفت.سرماي هوا به سر و روي همه مون شلاق مي‌زد.الهام تفرشي نيومده بود اما ازم خواسته بود وقتي دارم از سر خاك بر مي‌گردم چند بار برگردم و خاكشو نگاه كنم تا نترسه كه داره يهويي تنها گذاشته مي‌شه و من اين كارو كردم الهام جان.اونم هفت بار.فكر كن.

جمعه روز غريبي بود.من و عباس با هم بوديم.دكتر غلامرضا ابراهيمي هم خودشو با چند شاخه رز رسونده بود.پرنيان و يكتا هم كمي بعد رسيدند و خلاصه والذارياتي بود.اينا رو براي چي مي‌نويسم؟شايد واسه اين كه دلم خيلي تنگه كه نمي‌تونم شعرو براي خودش بخونم و پريزاد با اون صداي خسته و مهربونش بگه:الهي قربونت برم مهرداد.تو با كلمات معجزه مي‌كني....حالا هم نمي‌دونم معجزه شد يا نه اما دلمو آروم كرد.شعرو براي خيلي‌ها فرستادم.براي فرشته‌ميشي چشمم، براي آجي آيه گلم‌، براي الهام جانم، براي پرنيان،براي مريم عزيزم(دستهاي كيهاني)، گردآفريد، گيسو و بهشت مهربون.سر آخر بهشت مهربون برام اس زد: بايد قول بدي براي منم يكي بگي.... و من چشام پر شد و براش اس زدم: خدا نكنه ديووونه.... و از ته دل خواستم خدا شونه‌هامون رو ديگه اين طور بي‌قرار نكنه.اين شعر رو با همه درد و دريغي كه توشه تقديم مي‌كنم به رها كبيري عزيزم كه خيلي خيلي دورتر از همه ماها، تنها نشست و براي خودش سوگواري كرد و اشك ريخت.عزيزي كه با تموم وجود براي من بوي پريزاد رو داره.رها جانم تسليت مي‌گم:

يواش حرف بزن، خوابِ اين پري تُرد است

قرار نيست بفهمد كه واقعا مُرده‌ست

غنيمت است همين كه خودش نمي‌بيند

جهان چه فاجعه اي را به بار آورده‌ست

ببين چگونه از آن ساليان درد و دريغ

پري رها شده و خواب راحتي كرده‌ست

بگو براي چه از خوابِ فاجعه بپرد

زني كه زندگي و زنده بودنش درد است؟

تو هم درست بپوشان تنِ پري را خاك!

لباس گرم نياورده و هوا سرد است....

پري پَر....

خدا كمكم كنه تا بتونم پريزاد رو اونطوري كه مي شناختم بنويسم و خوانش بشه و نمي‌خوام كه نگاه و قلمم بره سمت يه نگاه مرسوم موزه‌اي و بابت چند بار ديدن و حرف زدن باهاش به سينه خودم مدال بزنم و به همه ي اونهايي كه نديدنش فخر بفروشم.نه.ديروزم سر خاكش داشتم به همين فكر مي كردم كه حالا واقعا خوش به حال اوني كه پريزاد رو ديد و يا خوش به حال اوني كه نديدش.به خدا نمي دونم خوش به حال من كه ديدمش يا خوش به حال الهام تفرشي كه فقط يه بار ديدش يا خوش به حال پرنیان دل آرام(زهره احمدي) و محمود كاتبي پور كه اصلا نديدنش.

آوار خبر پر كشيدن پريزاد با صداي الهام تفرشي، يكشنبه بعدالظهر ريخت رو سرم.باور نكردم.الهام گفت يه اس ام اس برام اومده كه پريزاد هم رفت.... و من كه يه كم دلخوري هم باهام بود گفتم:پري پَر؟نمي شه كه ماه كوچولو.يه تماس بگير باهاش.... و دق كردم تا الهام زنگ زد  و گفت:شازده كوچولو:پري پَر..... و پريزاد من و الهام و يكتا و هيوا و رها و همه ي دنيا رفته بود و من مونده بودم كه پس امسال كي برام سبزي پلو و ماهي شب عيد رو مي فرسته وقتي پريزادم نباشه؟کی نگران بهم زنگ می زنه و می گه:مهرداد جون!داستان آلما چیه؟یکی برام کامنت گذاشته که آلما هم از میان ما رفت....و بعد بزنه زیر گریه که مهرداد جون!من می میرما اگه این خبرها راست باشه...و تو الان چشات پر شه که تو مردی با این که خبر راست نبود.

حالا بايد دنيا مي فهميد كه پري پَر.... و دست به كار شدم اما ديدم دستم نمي ره.تصور چيزايي هم كه مي خواستم تلفني بگم، به گريه‌م مي انداخت.بنابر اين اس ام اس زدم:پري پَر....به زهرا مهابادي، به گرد آفريد، به صنما و به آيه اما نه.دستم نرفت بهش پيام بدم كه آيه جوني، آجي كوچيكه:پري پَر....ترسيدم بهم زنگ بزنه و با گريه بگه:داداشي!چرا؟پري كه پر نداشتش..... و من چي داشتم براي آروم كردن اون دل كوچيك مهربون كه عاشق پريزاد بود.

آخرين بار كه ديدمش ماه رمضون بود.اون موقع‌ها يه آدم سر در گمي خيلي سرآسيمه اومده بود تو زندگيم و چند وقت بعد هم گم و گور شد.درست مثل يه شبح يه سايه اما قسمت بود كه افتخار اينو داشته باشه كه پريزاد منو ببينه.تو همون رابطه سرآسيمه يه شب پريزاد دعوتمون كرد خونه‌ش تا ببينه كه كيه كه قراره بياد و مثلا بشينه جاي فرشته ميشي چشم من( و پريزاد اصطلاح ميشي چشمو دوست داشت.چون خودش هم يه فرشته ميشي چشم بود) و بهش هشدار داد كه اگه اومدي يه زخم ديگه بشي رو زخماي قبلي تنش.......و ادامه منطقي اون جمله رو نيومد كه مثلا:لطفا همين امشب تشريفتو ببر....بلكه خيلي محجوبانه بهش گفت:يار شاطرش شو و بار خاطرش نشو.مهرداد من خيلي دلش شكسته‌ها.... و بعد نشستيم و تا نصف شب شعر خونديم.من و پريزاد و شيرين مهربون(خواهر هميشه آروم و معصوم پريزاد) و عباس نازنين پسر شيرين.بعد ديگه نديدمش اما هميشه نگرانم بود و حق داشت.آدم‌ها رو خوب مي‌شناخت.

بعد يه روز برام يه كامنت گذاشت كه مي خوام ببينمت اما نه در فلان جلسه شعر و با ايكس و ايگرگ و ....لحن و خواسته‌ش آمرانگي دلسوزانه و بي سابقه‌اي داشت.زير كامنتش نوشتم:از تو به يك اشارت از من به سر دويدن....اما ازم يه كوچولو دلخور بود و من مي‌دونستم چرا اما....اما ديگه نداشت.اومد يه بار هم دعوتم كرد به وبلاگش اما رسمي."شما" خطابم كرده بود و آخرش به جاي پريزاد نوشته بود:زهرا پيشرفت.اين نشان دهنده دلخوريش بود و من كه اتفاقا اصلا هم آدم متواضعي نيستم رفتم و خاكسارانه براش نوشتم كه تو با هر اسمي هم بيايي براي من پريزاد بركه نوري و فراموشت نمي كنم و خلاصه اين كه "به من بگو تو و نام مرا شما مگذار" .....همين. همه يخ‌ ها آب شد و من بازم شدم همون"مهرداد جون" كه وقتي مي گفت قند ته دل آدم آب مي‌شد و حس مي‌كردي پشتت به يه كوهه كه با صداي مهربون، خسته، خش دار و معصومش وقتي مي‌گه"قربونت برم"، با تموم وجود مي‌لرزي كه واي.خدا نكنه.

ديروز از سر خاكش كه بر مي گشتيم به بچه‌ها گفتم شاملو يه شعر داره تو مجموعه "در آستانه" كه يه جاييش كركس مي‌گه(نقل به مضمون):

سياره من جاييست كه در آن

مرگ مائده مي‌آفريند....

حالا حكايت امروزاي ماست. همه ماهايي كه از پنجره وب، پامون به خونه هم باز شد و براي هم يه اسم بوديم توي دنياي مجازي اما مرگ ما رو براي هم مرئي كرد.بنابر اين اينم يه كاركرد جديد مرگ تو دنياي معاصر و بين اين همه آدم آشنا با هم اما توي دنياي مجازي.با اين همه اعتراف مي‌كنم كه سالهاست بهترين دوستانم همه اونهايي ان كه از دنياي مجازي بيرون اومدن و حالا كه فكر مي‌كنم مي بينم جز مجيد عزيزم، دوستي ندارم كه از دنياي مجازي به هم گره نخورده باشيم.

قرار شد برگرديم و بريم ناهار.به الهام گفتم:ماه كوچولو!آدم حس مي‌كنه الان خود پريزاد هم جلوي همون تالار وايساده و با همون صورت مهربون و دردكشيده اما هميشه متبسم و چشم‌هاي ميشي‌ش، مادرانه قربون قد و بالاي تك تكمون مي‌ره.پس بيا زود بريم سوار اتوبوس شيم و پريزاد رو خيلي جلوي در تالار سوگ خودش سرپا نگه نداريم.آخه پاهاش درد مي‌كنه و گناه داره.حالا هم يه مثنوي كه مناسبتش مال سال‌ها قبلتره تقديم مي‌كنم به روح بزرگ پريزاد مهربون و نازنينم.فروردين سال 82 به مناسبت كوچ پدر فرشته ميشي چشمم سرودم اما يه جاهاييش با هر سوگي متناسبه و ديروز وقتي پيكر پريزادمو به انزواي خاك‌ها سپردن و خاك ريختن روش‌گفتم "خاك بر سر خاك" و ياد اين شعرم افتادم كه ديشب هم براي گردآفريد و براي گيسوي مهربانم خوندمش:

گذشت شش روز از عيد و روز هفتم شد

شبش تو سايه شدي از تنت يكي گم شد

و از تو ماند به جا عطر مهربان تنت

كه در اتاق پراكنده بود پيرهنت

چه عيد غمزده‌اي بود، تاب آورديم

لباس تازه‌ي عيد ترا تنت كرديم

لباس عيد تو آن روز ساده بود و سپيد

لباس ما همه اما سياه بود آن عيد

چه عيد غمزده‌اي، سخت تاب آورديم

ترا به شانه گرفتيم و راهي‌ات كرديم

براي آن‌كه تو از خواب ناگهان نپري

و پي به كيفيت مرگ خويشتن نبري

يواش خوابانديمت به روي بستر خاك

و بعد ريخته شد خاك و خاك بر سر خاك

سلام

پارسال توی یه هوای برفی خارج از تهران و بین زمین و آسمون یه غزل گفتم که  دوسش دارم و دیشب برای یه سری از دوستام اس ام اسی فرستادمش.واسه آیه هم که فرستادم یهویی در اومد و گفت: داداشی می شه با همین غزل به روز شی.یه جورایی نوستالژی مو قلقلک داد.....دیدم مثل همیشه درست می گه.نوستالژی برفی تموم روزهای مه گرفته کودکی و نوجونیم زنده شد با این برفی که بارید و من تنها نشستم و باغچه خونمو نگاه کردم که داشت زیر برف نفس می کشید و درخت انجیر آخرین برگای خشک شده شو انگار که بخواد شاباش بده ریخت رو سر زمستونی که با تموم وجود و واقعی تر از این چند سال اخیر عینیت پیدا کرده بود و داشت برف رو هدیه می کرد و همه آدم ها با هم مهربونتر شده بودن.این غزل هم مثل همه شعرهای این سالهام تقدیم به فرشته میشی چشم مهربونم که هنوز هم که هنوزه روی برف ها رد پاش کنار رد پای من خالیه:

عبور مي كني آسوده و رها در برف

 و بي خيال رها مي كني مرا در برف

 عبور مي كني و سوگوار مي خوانند

پس از تو مرثيه ام را كلاغ ها در برف

 هراس رفتن و جا ماندن بي انجاميست

تمام معني اين چند رد پا در برف

 كه زير بارش يكريز برف خواهد ماند

جهان برفي بي تو، عبور ما در برف.....

سلام

يكي دو بيت اولش مدتها بود كه تو سرم چرخ مي‌زد اما شب يلدا تكميل شد.درست وقتي كه بعد مدت‌ها ديدمت وعميقا و دوباره ايمان آوردم به اين‌كه ميشي چشمهات با هيچ نگاه ديگه‌اي اشتباه گرفته نخواهد شد.نتيجه اون شب و اون ايمان شد يه غزل تازه بعد مدت‌ها.اين شعرهم تقديم به تو: بانوي هميشه اسفندهاي من:

هي ابر مي‌شدم من و باران نمي‌گرفت

بايد شروع مي‌شد و پايان نمي‌گرفت

تصوير گيج زندگيِ با توام دريغ

از دور جلوه داشت ولي جان نمي‌گرفت

من ساده عاشقت شده بودم ولي چه سود

وقتي كه زندگي به من آسان نمي‌گرفت

بين من و تو فاصله انداخت عاقبت

تقدير از من و تو كه فرمان نمي‌گرفت

كيفيت عبور تو از من....من از تو ....آه!

اين گونه كاش سير شتابان نمي گرفت

خشكيد چشمه‌هاي اميدي كه داشتيم

باران نمي‌گرفت...نه، باران نمي‌گرفت

دنيا دلش شكست براي من و تو آه!

ما دلشكسته‌ها كه دعامان نمي‌گرفت

بي شك اگر كه ميشيِ چشمت نبود عشق،

در من هنوز هم سر و سامان نمي‌گرفت

سلام

اينم يه غزل از سالهاي دور كه احتمالا قبلا هم باهاش يه بار به روز شدم اما يكي دو روز بود كه ورد زبونم شده بود و گفتم همين جا بي هيچ مقدمه اي تقديمش كنم به خودم و فرشته میشی چشمم:

قسم به چشمان شرقی تو که غربتی عاشقانه دارند

نگاه هایم تحمل حزن چشم های ترا ندارند

می آیی از سمت انتظارم شبی که با تو قرار دارم

و بعد ماییم و کوچه هایی که خلوتی عاشقانه دارند

سلام

اينم يه غزل از جنس ديگه شايد.هم از لحاظ زبان و هم از جنس فضايي كه داره.به هر حال اين كار جديدمه و تازگي ها سروده شده و خودمم دوسش دارم:

سخت مي‌پيچم به خود طوفان سرگرداني ام

چند مي خواني مرا و از خودت مي راني ام؟

آفتابي تو، من ابرم، اين چه راز آلودگيست؟

تا بخندانم ترا يكريز مي گرياني ام

اتفاق افتاده‌اي اي عشق در من ناگزير

دوستت دارم وليكن سخت مي ترساني ام

با قدم هايي هراسان پيش مي آيم ولي

از كجاي جاده مي خواهي كه برگرداني ام؟

پي نوشت: چيز خاصي ندارم بگم جز اين كه اين روزها خوبه.خيلي هم خوب و من بي دليل حالم بهتر از هميشه س و اين غزل رو هم تقديم مي كنم به همه و تويي كه دوباره نداري و سايه ها حتي اگه چند روز پررنگ شن بازم نمي تونن جاتو بگيرن.اينو با تموم وجود باور كردم.ياحق!

سلام

اينم يكي از كاراي قديمي و مال همون سالهاست كه كيفيت كاراي اين شكليو تو پست قبليم نوشتم؛ مثلا 75 و 76؛ سالهايي با يه روزاي معصوم كه هنوز دست نخورده بوديم و دست نخورده بود خيلي چيزهاش. بي شك اگه اين روزا قرار بود اين شعر رو گفته باشم يه جور ديگه مي گفتم و يا شايد اصلا نمي گفتم اما تو اين روزا كه يهويي براي خودم زمزمه اش كردم، ديدم يه جورايي عطر نيمه دوم دهه هفتاد مي پيچه تو مشامم و دلم پر مي كشه و پشت لبم مي لرزه و خيلي كودكانه دلم مي خواد كه از اون روزها خيلي رد نشده باشم. از عاشقانگي اون روزها، از معصوميت اون روزها و چه باك: حتي از ساده لوحي اون روزا. بي خيال. اين شعر رو هم تقديم مي كنم به مجيد عزيزم و مهتاب زندگيش، سيب مهربونم، آيه نازنينم، الهام تفرشي كه ماه كوچولوي دوست داشتني منه و تو كه تمام زندگي مني و خواهي بود و جايگزين و دوباره اي نداري:

یک شب آمدی از راه، شب که نه، غروبی بود

ديدمت دلم لرزيد، اين شروع خوبی بود

عاشقانه خنديدی، دست ها به هم پيوست

خلوت قشنگی داشت کوچه‌ای که يادت هست

با بهانه‌ی باران، چشم‌هايمان تر بود

کوچه... من... تو... باران.. آه ! راستی که محشر بود

با تو خلوت شب را خوب زير و رو کرديم

تازه اول شب بود، زود بود برگرديم

می روی سفر گفتی گر چه دور خواهی شد

زود باز می‌گردی، کاش باورم می‌شد

.

.

.

بی‌جواب گم می‌شد سايه‌ات ميان شب

تا سپيده باريدم، من از آسمان شب

بعد رفتنت ماندم در هجوم تنهايی

حس مبهمی می‌گفت: میروی نمی‌آي

.

.

.

بي تو مي كشم بر دوش، كوله بار غربت را

پرسه مي زنم تنها، كوچه هاي خلوت را

خسته از دل ِ تنگم، بر مي آورم آهي

يعد بي تو مي خوانم، شعر"كوچه" را گاهي

ساده لوحي ام را باش، هر كسي كه مي آيد

با خودم مي انديشم، اين يكي تويي شايد

كوچه اي كه يادت هست، بي عبور و دلگير است

خواب ديده ام يك شب، مي رسي ولي دير است

مهرداد نصرتي

پي نوشت 1: از الهام تفرشي عزيزم تشكر مي كنم به خاطر عكسي كه جمعه تو نمايشگاه مطبوعات كه پرنده پر نمي زد،  ازم گرفت.

 پي نوشت 2: خوندن و رو كردن دوباره شعراي قديمي مثل تماشاي دوباره كارتون هاي دوران كودكيه (مثلا سندباد و پينوكيو براي نسل ما) كه تكنيك ها و گرافيكشون خيلي خنده داره اما پر از نوستالژي ان برامون و چشامونو تر مي كنه تماشاي دوباره شون.

پي نوشت 3: دلتنگم.حق با همه بود.نه....فراموش نمي شي.....شك ندارم همه چي بايد به يه شكل ديگه ادامه پيدا كنه.يه آينده و آتيه اي كه از هميشه ي منو برداشته با خودش پيش مي بره.آره حق با همه اونايي بود كه مي شناسندت.فراموش نمي شي.باور كن!

سلام

بعد مدتها با يه مثنويه قديمي كه مال سالهاي 76 و 77 و اون موقع هاس كه هنوز مي شد اين طور عاشق شد به روز شدم.آره.سالهايي كه هنوز اون درخت پير توي حياط امامزاده صالح بود و خيلي چيزا يه جور ديگه بود.اصلا شكل عاشقانگي توي اين شعر خودش مي گه كه مال چه زمانهاي از ياد رفته ايه و بابت اين شعر بايد از الهام تفرشي عزيزم ممنون باشم كه اين قدر زورم كرد تا بنويسمش كه منم نوشتم وگرنه اصلا حوصله تايپ و اين چيزا رو نداشتم و ندارم.همين جا اين شعر رو تقديم مي كنم به همه اونايي كه دوسشون دارم:سيب مهربونم( كه خدا رو شكر مثل هميشه هست)، آيه عزيزم، مجيد و مهتاب دوست هاي نازنينم، پريزاد بركه نور بی تکرار، الهام تفرشي گلم،مهناز عزيزم و تو فرشته مهربونم كه گذشته و حال و آينده مني :

هر غروب نذر كرده چند شمع مي خرم

بعد هم به آن امامزاده رو مي آورم

اين كه گفتم آن امامزاده خاطرت كه هست؟

آن دخيل هاي سبز ساده خاطرت كه هست؟

آن چنار پير سر كشيده سوي آسمان

وعده گاه عصرهاي پنج شنبه هاي مان

خاطرت كه هست نذر سبزي و پنير و نان

چشم دوختن به ازدحام آن كبوتران

عاشقانه با خيال حاجتي كه داشتيم

سر به شانه هاي آن ضريح مي گذاشتيم

از صميم قلب مثل ابرهاي آسمان

مي گريستيم با تمام دردهايمان

لحظه هايمان چقدر عاشقانه مي گذشت

حيف حيف از آن دقايقي كه رفت و برنگشت

.

.

.

يك غروب سرد پنج شنبه بود آمدي

باز پاي آن درخت و حرفي از سفر زدي

گفتم اي پناه اين دل شكسته ام بمان

التيام دست هاي پينه بسته ام بمان

گفتي اين سفر فقط براي چند هفته است

اي درخت شاهدي كه سال هاست رفته است؟

سال ها به من گذشت و هفته ي تو سر نشد

شمع ها دخيل ها يكيش كارگر نشد

شمع هاي نذري ام تمام شد نيامدي

روزهاي بي توام مدام شد نيامدي

كاش آشنايي من و تو پا نمي گرفت

يا كه از من اين چنين سفر ترا نمي گرفت

بي تو ازدحام اين كبوتران قشنگ نيست

هيچ چيز اين زمين و آسمان قشنگ نيست....

 بعد از تحریر:شعر مال نیمه دوم دهه هفتاده. اون روزا تنهای تنها می کوبیدم و به یه جلسه شعر می رفتم که تو کتابخانه شهرداری منطقه یک و میدون قدس تجریش بود و قبل از رفتن به اوونجا حتما از صحن امامزاده صالح رد می شدم و شعر خرد خرد شکل می گرفت.بی این که واقعا پای درختی( که سالهاست جاش خالیه) با کسی قرار داشته باشم و یا هیچ چیز دیگه اما بقیه فضاها واقعا بود.نذر کردن های معصومانه و کبوترا و دخیل ها و نون پنیر سبزی و ....راستی چقدر معصومانه دلتنگ بودم و شعرم پیشاپیش داشت اتفاقاتی رو بهم گوشزد می کرد که قرار بود بعدها بشن زندگیم و تا هنوز هم گریبانم رو رها نکنن.
از آدمای اون روزای اون جلسه شعر نوستالژیک گاهی میترا رضایی نازنین رو دیدم و گاه گاهی هم که فرهنگسرای اندیشه رفتم با رسول یونان سلام و علیکی کرده ایم و گپ و گفتی شتاب زده و تمام.همه مان یه روز آب شدیم و رفتیم تو زمین و برای همدیگه یه خاطره گنگ و محو و نوستالژیک هستیم.حیف!

سلام

فردا نوزدهم مرداد تولدمه و يه غزل تازه هم دارم و اينها مجموعشون دلايل كافي و خوبيه واسه به روز شدن و از سكوت بيرون اومدن.نمي دونم چرا ولي فوت كردن 37 تا شمع و وارد شدن به باشگاه سي و هشت ساله ها غمگينم كرد و يادم اومد هر سال كه وارد يه سال جديدتر شدم اين حس بهم دست داده.اين غزل رو هم تقديم مي كنم به خانواده مهربانم و برادران عزيزتر از جانم سعيد و همايون و وحيد و همه دوست ها و عزيزانم: سيب مهربونم كه بي خبر مياد و سرك مي كشه و ميره ولي تولد من رو تا هميشه يادشه، آجي آيه خوبم، الهام تفرشي عزيزم، مجيد و مهتاب نازنين، الميراي گلم، مريم مهربون و دستهاي كيهانيش، پريزاد بركه نور و دور و نيره غديري عزيز كه تولدشه و همه اونها كه يه روزي نزديك تر بودن و حالا نيستن و سر آمد همشون تويي كه با چشم هاي ميشيت فراموش نمي شوي:

برخاستم كه ترك كنم ايستگاه را

اين انتظار ِ مضطربِ اشتباه را

برخاستم كه پاك كنم از هميشه ام

كابوس تلخ رفتنت از تير ماه را

برخاستم كه پاك كنم چند شنبه ي،

تيرِ هزار و سيصد و هشتاد و آه را....

اما مگر كه مي شود از خود دريغ كرد

اين رنج سر سپردگي ِ دلبخواه را؟

باران گرفت پشت سر هم ولی نشست

از جاده نیامدن تو نگاه را

دنيا بي اعتنا به من و تو گذشته است

دستي... كه در بياورم از تن سياه را

مهرداد نصرتي

پی نوشت ۱: یک بیت ماقبل آخر این غزل دیروز اضافه شد و با این حساب کابوس همیشه پنج بیتی بودن غزل هام تموم شد.

پی نوشت ۲: زهرا مهابادی عزیز یک نکته جالب رو به یادم آورد.تموم این غزل کنار آب سروده شد.

پی نوشت ۳: بازم از زهرا مهابادی عزیز ممنونم که یه روز که اومد محل کارم تا کارای نقاشیشو تحویل بده قالبمو عوض کرد.یعنی این قالب پیشنهادی بلاگفا رو توصیه کرد که به دلم نشست.ممنونم.

سلام

با وجود اين كه تصميم نداشتم و ندارم به اين زودي ها به دنياي مجازي وبلاگ برگردم، بيان توضيحي درباره يك مساله مهم مرا بر آن داشت كه اين يادداشت كوتاه را بنويسم.تشابه نام من با يكي دو نفر ديگر باعث شده كه بسياري فكر كنند كه من شاعري سياسي و يا آهنگساز هستم كه هيچ كدام نيستم.مهرداد نصرتي(مهر شاعر) كه لابد دارد از آب گل آلود بازي هاي رنگي سياسي ماهي مي گيرد و سوار بر موج بلندي شده كه نمي دانم چه رنگيست، من نيستم و كساني كه با زبان شعر من آشنا هستند مي دانند كه شعرهاي آن فرد، كوچكترين شباهتي به كارهاي من ندارد.سالهاست كه عاشقانه مي گويم و ربطي با دغدغه هاي سياسي نداشته و ندارم.حتي اگر اين سخنان من،مرا متهم كند كه بي تعهدم، ابايي ندارم.مطالعه عميق تاريخ(چنان كه سال پيش هم در همين روزها نوشتم)بيش از پيش آگاهم كرده كه هنر را به معركه سياست زدگي نكشانم.من زيبايي ذات نجيب شعر را بالاتر و فراتر از آن مي دانم كه  در پاي دغدغه هاي نامعلوم ايدئولوژيك قرباني شود.در ضمن مهرداد نصرتي آهنگ ساز هم من نيستم.من شاعر لحظه هاي دلتنگي هستم و به قول اخوان ثالث مرثيه گوي دل ديوانه خويش.ياحق!

حالا این پست آخری فقط و فقط تقدیم به خودم و تموم تنهایی های تموم نشدنی این سالهام که حالا می فهمم برام از همه چیز عزیزترن.تقدیم به خودم،تقدیم به مهرداد نصرتی:

(1)

تا فکر می کنم به چه ها فکر ميکنم

دارم به چشمهای شما فکر ميکنم

با من به جاده های رهايی نمي رسی

گفتی که فکر کن به خدا فکر ميکنم

گم می شوم میان شب چشمهای تو

حتی به چشمهای تو تا فکر ميکنم

دنيای من خلاصه شده در دو چيز خوب

يا فکر مِی کنم به تو يا فکر ميکنم

ماندم کجا،چگونه،چرا عاشقت شدم

ماندم به تو هنوز چرافکر ميکنم

(2)

نخند از دل این قاب عکس خاک گرفته

دلم پر است پر از حرف های با تو نگفته

شبیه درد شده مرد خاطرات قشنگت

دلش گرفته از این روزهای درد گرفته

بدون تو چه بهاری و هفت سینی و عیدی؟

بهار بی تو در خانه ام نیامده رفته

ببین به سال رسیدند روزهای بدی که

خیال میکردم قد نمی دهند به هفته.....

(3)

هر آن قدر كه در اين سينه آه داشته ام

براي روز مبادا نگاه داشته ام

براي اين كه بپيچم به دامن بختت

براي اين كه بگويم گناه داشته ام

كه فكر مي كردم راه مي روي درمن

كه فكر مي كردم درتو راه داشته ام

كه دل به سو - سوي اختران ندادم هيچ

به اين خيال كه در خانه ماه داشته ام

دلم به حداقل هاي بودنت خوش بود

فقط همين كه ترا گاه گاه داشته ام

مهرداد نصرتی

سلام

يه شب كه با عباس مهمون پريزاد بركه نور بوديم قرار شد هر كي يه شعر بخونه و من بي اختيار ياد يكي از غزلهاي سال هاي دورم افتادم كه به شكل عجيبي توي اين سالها اصلا بهش فكر نكرده بودم.يه غزل از سالهاي قديم كه تفاوت زبانش با كارهاي امروزم كاملا بارزه ؛ مثلا التزامم به قافيه دروني و واژگان خاص اون سالهام و .... ولي وقتي تو جمع شبونه مون خوندمش ازش بدم نيومد.صبح فرداش هم كه واسه قاسم وردياني عزيز تو محل كارم زمزمه ش كردم پسنديد و تشويقم كرد كه حتما باهاش به روز شم. اين غزل هم تقديم به همه اونايي كه دوسشون دارم و تويي كه هيچگاه فراموش نمي شوي.

به بام دلتنگي ام از اين پس يكي كبوتر نخواهد آمد

بخواب اي بخت من بخواب آن فرشته ديگر نخواهد آمد

تمام شب در چه انتظاري كه پلك بر هم نمي گذاري

ستاره اي را كه چشم داري از آسمان در نخواهد آمد

بيا و چشم از ستاره بردار و خويش را بي ستاره انگار

كه اين شب ِ بر دل تو آوار براي تو سر نخواهد آمد

مني كه در آينه نشستي شبيه من ساكتي شكستي

به ياوه دل بسته ي كه هستي كسي كه آخر نخواهد آمد؟

من ِ در آيينه ايستاده مباش اين گونه صاف و ساده

چه وعده هايي ترا نداده كز عهده اش بر نخواهد آمد

به هيچ كس دل مبند ديگر همه شبيه همند آخر

بلرزد اين گونه چند يكسر دل تو با هر نخواهد آمد

مهرداد نصرتي

بعد تحرير:

ممکنه بپرسید چرا اسم اونايي رو كه دوست داشتم نياوردم تا شعرمو بهشون تقديم كنم؛مثلا الميراي مهربونم .مجيد و مهتاب.داداشم همايون و دختر گلش تنديس.الهام تفرشي و پريزاد عزيز.سعيد ميري نازنين.آلماي مهربون و تكرار نشدني ام.آيه عزيزم كه اين روزا يه آدم رواني دلشو شكسته و تصميم داره وبلاگشو تعطيل كنه.ميترا رضايي عزيز و تويي كه هيچ وقت فراموش نمي شوي گلم.

سلام

هشتم عید بود که با عباس کریمی عزیز تصمیم گرفتیم بریم سفر.تموم دنیامون شد یه ساک و همینم شد جرقه شعرم اما همه ماجرا این نبود.راهی آستارا شدیم .مرضیه داشت تو گوشم می خوند و به هیچ چی فکر نمی کردم.به عباس گفتم روز،آرامش مرموزی داره وعباس لبخند زد.یه کم که گذشت اتوبوس کنار یه غذاخوری نگه داشت و همه چی شروع شد.پرت شدم به روزای آخر شهریور سال 83....من وفرشته میشی چشمم....وهمین رستوران.روزگار این بار هم درست سر بزنگاه کارشو کرده بود.به عباس گفتم دیدی چی شد و اونم با همون لبخند قبلیش زمزمه کرد:همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق می افتد....

بعد غزل اومد و تا خود آستارا ولم نکرد.بی تابی اون روزم شد این غزل که پریزاد مهربون وقتی اومدم تهران باهاش بارید.حالا از همین جای کار این غزل تقدیم به عباس کریمی مهربون که لحظه لحظه ی بی تابی سرودنشو دید و پریزاد مهربون و  مجیدعزیز و مهتاب مهربان و  آجی آیه فرشته و سیب مهربون تموم نشدنی من و المیرای گلم که کنار ساحل سنگی آستارا مدام باهام بود و تو که نیستی اما زمین و زمان دست به دست هم دادن تا یه لحظه هم  ازم غایب نباشی....تو فرشته مهربانم....ماه منیرم

بعد از تو ...نه درنگ نمی شد کرد، برداشتم تمام جهانم را

آه از جهان مختصر من آه، انباشتم از آن چمدانم را

دنیای من چه حجم حقیری داشت، در انتهای یک چمدان گم شد

زیرا که چشمهای تو پیش از این، بر باد داده بود جهانم را

برگشتم و زمان به عقب برگشت، تو آمدی و میشی چشمانت

دارد شبیه فرصت خوشبختی، انبوه می کند هیجانم را

.

.

سیمای ساده لوح زن و زنبیل، یک روز شد زنی چمدان در دست

بارانی بلندی در باران، آشفته می کند ضربانم را

یک عمر جاده بودن و جا ماندن، سرمشق جاده های جهانم من

گم می شود زنی که نخواهد دید، چشمان سوی خود نگرانم را

.

.

دیگر پس از تو جاده نخواهم شد، من سنگ قبر خود شده ام چندیست

نامی نداشتم و نخواهم داشت، بر باد کنده اند نشانم را

.

.

حالا دوباره لحظه ی اکنون است، تو رفته ای و من چمدان در دست

دارم عبور می کنم و دارم، دلشوره ی نیامدگانم را

مهرداد نصرتی

سلام

من و عباس کریمی توي يه خونه قديمي زندگي مي كنيم.دو تنهاي با هم.عباس کریمی تموم زواياي اين خونه رو مي شناسه.حوض قديمي و باغچه پيرشو كه تك درخت نارنجش امسال خشك شد و دو تا پنجره و يه عالمه همسايه كه من و عباس نمي شناسيمشون.حالا مثلا اين يه داستانه كه اين طور ادامه پيدا مي كنه كه مثلا عباس كريمي يه تنگ ماهي گرفته كه دو تا ماهي قرمز توشن و با هم دوست شدن و من گاهي كه ماهي ها رو نگاه مي كنم درياي كوچولوشون شورتر مي شه.اين پست به طور ويژه تقديم به عباس كريمي نازنين و روشن ترین و معصوم ترین آيه ی دنیا و دوستان و مهربانانم سعید میری نازنينم و همسر گرامی اش غزل جوانشیر، زهره حسن بيگي عزيز و دلتنگي ته نگاهش، برادر خوبم دکتر همايون نصرتي و دختر گلش تنديس مهربان،سيب مهربان تمام نشدنی ام، ميتراي گلم، پريزاد عزيز و تو حسرت از هميشه تا هنوز و هميشه ام،فرشته ميشي چشم نازنينم،بانوي اسفندم،ماه منيرم....

یک گوشه پناهش دادی یک تکه ای از دریا را

می گریی و می گریاند اندوه تو ماهی ها را

می گریی و می گریانی هر شب تک و تنها آن وقت

اشک تو و ماهی هایت پر می کند این دریا را

سر بر سر زانو داری زانو به بغل می باری

چون تو چه کسی می فهمد این هر شب بی فردا را؟

آواری و بیرون از تو صد پنجره شک باز است

از تو چه ولی می بینند؟یک  مردِ  فقط تنها را

اینان پی باغ و حورند از مثل تو بودن دورند

کی آدمکان می فهمند یک آدم بی حوا را

مهرداد نصرتی